Ամուլսար. Իմ քաղաքացիական հայացքը և բնապահպանական տեսակետը

Ամուլսարի խնդիրը Հայաստանի վերջին տարիների ամենամեծ և ամենացավոտ էկոլոգիական հարցերից մեկն է։ Որպես երիտասարդ քաղաքացի՝ իմ դիրքորոշումը հստակ է. Ամուլսարը չպետք է դառնա մետաղական հանք։ Այս հարցին պետք է նայել ոչ թե կարճաժամկետ տնտեսական օգուտների, այլ մեր երկրի ռազմավարական անվտանգության և ապագայի տեսանկյունից։
Ամենամեծ բնապահպանական վտանգը կապված է ջրային ռեսուրսների հետ։ Հանքի տարածքը գտնվում է Ջերմուկ առողջարանային քաղաքի և Կեչուտի ջրամբարի անմիջական հարևանությամբ, որտեղից ջուրը հոսում է դեպի Սևանա լիճ։ Ոսկու արդյունահանման ընթացքում առաջացող թթվային դրենաժը (երբ ապարները շփվում են օդի ու ջրի հետ և թթուներ արտադրում) կարող է անդառնալիորեն թունավորել ստորգետնյա մաքուր ջրերը։ Եթե դա տեղի ունենա, մենք կկորցնենք թե՛ Ջերմուկի հանքային ջրերի միջազգային բրենդը, և թե՛ Սևանա լճի էկոհամակարգը։
Իմ քաղաքացիական հայացքն այն է, որ ոչ մի քանակի ոսկի կամ դրամական շահույթ չի կարող փոխհատուցել մեր մաքուր ջրի, առողջ միջավայրի և մարդկանց առողջության կորուստը։ Ջերմուկը պետք է զարգանա որպես միջազգային տուրիստական, առողջարանային կենտրոն, այլ ոչ թե դառնա հանքարդյունաբերական գոտի։ Մենք պետք է սովորենք գնահատել այն հարստությունը, որը վերականգնվող է, իսկ մաքուր ջուրն ու բնությունը հենց այդպիսի հարստություն են։