Ակսել Բակունցը (Ալեքսանդր Ստեփանի Թևոսյան, 1899–1937) հայ գրականության ամենաինքնատիպ «բառերի նկարիչն» է, ում գործերում կենդանանում են Սյունյաց աշխարհի գույներն ու հայ գյուղացու հոգեբանությունը։ Ծնվելով Գորիսում՝ նա իր գրական անունը ստացել է ուսանողական տարիներին՝ Էջմիածնի Գևորգյան ճեմարանում սիրողական ներկայացման ժամանակ Ակսել անունով դերը հանճարեղ խաղալու համար։
Բակունցը միայն սենյակային գրող չէր. նա մասնագիտությամբ ագրոնոմ էր, ով ավարտել էր Խարկովի գյուղատնտեսական ինստիտուտը և անձամբ շրջում էր գյուղերով՝ հողը մշակելով ու մոտիկից ճանաչելով իր հերոսներին։ Բացի այդ, նա զենքը ձեռքին մասնակցել է Սարիղամիշի, Էրզրումի և Ապարանի հերոսամարտերին, ինչպես նաև կանգնած է եղել հայ կինոյի ակունքներում՝ հանդիսանալով առաջին ձայնային ֆիլմի՝ «Պեպո»-ի սցենարի երկխոսությունների համահեղինակը։ Նրա գրական ոճը հաճախ համեմատում են իմպրեսիոնիստական նկարչության հետ, ինչը հստակ երևում է «Ալպյան մանուշակ», «Միրհավ» և «Սպիտակ ձին» պատմվածքներում, որտեղ բնությունն ու մարդկային կորուստները պատկերված են նուրբ, բայց խորը վրձնահարվածներով։
Բակունցի կյանքն ընդհատվեց հանկարծակի ու ողբերգականորեն. 1930-ականների ստալինյան բռնաճնշումների ժամանակ նրան կեղծ մեղադրանքներով գնդակահարեցին ընդամենը 38 տարեկան հասակում, իսկ գերեզմանի ստույգ վայրը մինչ օրս անհայտ է։
Եվա Միքայելյան 