Եվա Միքայելյան

Իսահակյան

Մի մրահոն աղջիկ տեսա
Ռիալտոյի կամուրջին,
Հորդ մազերը – գետ գիշերվա,
Եվ հակինթներ` ականջին:

Աչքերը սև — արևներ սև,
Արևների պես անշեջ,
Գալարում էր մեջքը թեթև
Ծաղկանկար շալի մեջ:

Աչքս դիպավ աչքի բոցին,
Ու գլուխըս կախեցի.
Ժպտաց ժպտով առեղծվածի,
Հավերժական կանացի:

Միամիտ չեմ` հավատամ քեզ.
Տառապանքս փորձ ունի. –
Մի մրահոն կույս էր քեզ պես,
Կոտրեց սիրտս պատանի …

1. Ըստ բանաստեղծության նկարագրի՛ր աղջկան։

Ըստ բանաստեղծության աղջիկը միամիտ չէր, կանացի էր և մրահոն։

2. Մեկնաբանի՛ր ,,առեղծվածային ժպիտ,, արտահայտությունը։

Շատ տպավորվող, գեղեցիկ, որի մեջ կա գաղտնիք կամ անհասկանալի մի բան։

3. Մեկնաբանի՛ր բանաստեղծությունը։

Այս բանաստեղծությունը աղջկա մասին է, և նրա պատճառով կոտրված սրտի։

Ռավեննայում

Արարատի ծեր կատարին
Դար է եկել, վայրկյանի պես,
Ու անցել:

Անհուն թվով կայծակների
Սուրն է բեկվել ադամանդին,
Ու անցել:

Մահախուճապ սերունդների
Աչքն է դիպել լույս գագաթին,
Ու անցել:

Հերթը հիմա քոնն է մի պահ.
Դու էլ նայիր սեգ ճակատին,

Ու անցիր…

1. Ինչպե՞ս է ներկայացվում ժամանակի անցողիկությունը։

Ժամանակը ներկայացվում է որպես շատ արագ անցնող բան։ Բանաստեղծը ցույց է տալիս, որ նույնիսկ դարերը անցնում են մի վայրկյանի պես։ Ամեն ինչ գալիս է, անցնում է և չի մնում։

2. Ի՞նչ է խորհրդանշում Արարտը։

Արարատ լեռ խորհրդանշում է հավերժություն, ամրություն և հայրենիք։ Այն մնում է անփոփոխ, անկախ նրանից, թե որքան ժամանակ է անցնում։

3. Ի՞նչ ուղերձ է փոխանցում բանաստեղծությունը։

Բանաստեղծությունն ասում է, որ կյանքը կարճ է, և մարդը պետք է արժանի ապրի իր ժամանակը։ Մենք էլ ենք անցողիկ, բայց պետք է թողնենք մեր հետքը։ 

4. Գրել էսսե ,,Մարդը ժամանակի հոսքի մեջ,, վերնագրով։ 

Մարդը ապրում է ժամանակի մեջ, որը անընդհատ շարժվում է առաջ։ Ժամանակը երբեք չի կանգնում, և մարդը չի կարող այն հետ բերել։ Ամեն օր, ամեն պահ անցնում է և դառնում անցյալ։
Մարդիկ գալիս են ու գնում, բայց կյանքը շարունակվում է։ Յուրաքանչյուր սերունդ իր հերթն ունի՝ ապրելու, ստեղծելու և իր հետքը թողնելու։ Ինչպես բանաստեղծության մեջ, հերթը գալիս է յուրաքանչյուրիս, և մենք պետք է ճիշտ օգտագործենք այդ պահը։
Կարևոր է ապրել այնպես, որ մեր կյանքը իմաստ ունենա։ Պետք է գնահատել ժամանակը, որովհետև այն ամենաթանկ բաներից մեկն է, որ մարդն ունի։
Վերջում մարդը անցնում է, բայց նրա գործերը կարող են մնալ։ Այդ պատճառով պետք է ապրել արժանապատիվ և օգտակար կյանք։