Մոծակը շատ մեծ բզզոցով թռնում էր լճի մոտով, հետո նստեց ցլի եղջյուրների մեկի վրա։ Նա կարճ ժամանակ նստելուց հետո պատրաստվում էր թռչելու։ Մինչև թռչելը ինքը ներողություն խնդրեց ցլից, որ օգտագործել է նրա եղջյուրը հանգստանալու համար։
«Դու պետք է շատ ուրախ լինես, որ ես գնում եմ» ասաց ինքը.
«Ինձ միևնույն է» պատասխանեց ցուլը «ես նույնիսկ չգիտեք, որ դու այստեղ ես»
Մենք հաճախ ավելի մեծ նշանակություն ունենք մեր աչքում քան հարազատի։ Ինչքան փոքր է մեր միտքը այդքան մենք մեծամիտ ենք։
Թարգմանությունը կատարվել է ռուսերենից։
Եվա Միքայելյան 
Оставить комментарий