Եվա Միքայելյան

Ես այս գիրքը ընթերցել եմ ոչ շատ վաղուց։ Այն ինձ շատ է դուր եկել նրա իմաստով։ Այդ գիրքը ներկայացնում է իրենից աղջկան և տղային, որոնք հիվանդ են մահացու հիվանդությամբ, բայց դա նրանց չխանգարեց ապրել երջանիկ գուցե և քիչ։ Քանի որ նրանք հիվանդ էին նույն հիվանդությամբ չէին կարող մոտիկանալ իրար մեկ մետրից ավել, թե չէ տեղի կունենար փոխանցում բակտերիաներով։ Իմաստը նրանում է, որ գրկել, կպնել այն մարդուն ում սիրում էս և զգալ նրա սերը շատ կարևոր է։ Դա պետք է գնահատել։ Նրանք շատ վատ վիճակում էին և այդ ամենը վերջում տխուր է վերջանում։ Այսպիսի գրքերը շատ են օգնում կարևոր էլ այն ամենը ինչ ունես, նույնիսկ դիպչելու հնարավորությունը։