Եվա Միքայելյան

Երկնի անթիվ աստղերեն մերն է միայն անիկա՛ …
Ամեն գիշեր վերը, հո՛ն, Արագածի գլխուն վրա
Ան կշողա առանձին, այնքան անջատ մյուսներեն,
Որ ուրիշ ձեռք մը կարծես զանի վառեց գաղտնորեն:
Զանի վառեց ու կախեց հո՛ն, մեզ համար, հավիտյան…
Ան կանթեղն է՝ լույս առած Լուսավորչեն Հայության,
Անկե լցված, անոր ջինջ արտասուքեն՝ յուղի տեղ,
Պլպլացող քաղցրությամբ, պլպլալիք միշտ կանթեղ…
Այդպես հավտաց ու այդպես դեռ կհավտա հայ հոգին,
Որ միշտ դարձավ, նայեցավ և հառեցավ անձկագին
Առտուն ձյունոտ Մասիսին և գիշերներն ալ անոր…
Այդպես և ե՛ս, ո՛վ մեծ սուրբ, հավատարծարծ կանթեղիդ
Զգացի, որ հոգվույս մեջ կծագեր շողը վճիտ
Եվ կմեծնա՜ր, կմեծնա՜ր, մինչև կըլլա՜ր Այգ մը նոր…

1. Բառերը դարձրո՛ւ արևելահայերեն՝ անիկա, հոն, ան, զանի, անկե, անոր։

Անիկա — դա
Հոն — այնտեղ
Ան — նա
Զանի — նրան
Անկե — նրանից
Անոր — նրա
2. Բացատրի՛ տողերը՝ Զգացի, որ հոգվույս մեջ կծագեր շողը վճիտ
Եվ կմեծնա՜ր, կմեծնա՜ր, մինչև կըլլա՜ր Այգ մը նոր…

«Զգացի, որ հոգվույս մեջ կծագեր շողը վճիտ» նշանակում է, որ ես զգացի, թե ինչպես է սուրբի հոգում ծագում մաքուր լույսը, որը խորհրդանշում է հավատն ու ոգին։ «Եվ կմեծնա՜ր, կմեծնա՜ր, մինչև կըլլա՜ր Այգ մը նոր» արտահայտում է, որ այդ լույսը կմեծանա ու կաճի, մինչև որ կվերածվի նոր, զվարթ մի վայրի, ինչը պատկերացնում է նոր կյանք կամ նոր հույս։
3. Համացանցից գտի՛ր և կարդա՛ Լուսավորչի կանթեղի մասին ավանդազրույցը։ Համառոտ պատմիր։

Լուսավորչի կանթեղը կապված է հայ ժողովրդի հավատքի և պատմության հետ։ Ըստ ավանդության, Լուսավորչը, որպես հոգևոր առաջնորդ, իր լույսով և իմաստությամբ վառել է ժողովրդի հավատը։ Նրա կանթեղը խորհրդանշում է ուղեցույցը, որը առաջնորդում է հայերին մթության մեջ, նաև լույսի ու գիտելիքի աղբյուր է։ Այս խորհուրդը փոխանցվել է սերունդներից սերունդ՝ նպաստելով հայության մշակույթին և ինքնության պահպանմանը։