Եվա Միքայելյան

Ջրլող թռչունների և ջրասարդի մասին։

Ջրլող թռչունների կենսապահովման համար կարևոր գործոն է նրանց մարմինը պատող փետուրների և աղվամազի անջրաթափանց շերտը, որտեղ կա զգա- չի քանակության օդ: Թռչնի մարմինը կարծես պատված է յուրատեսակ օդային «պարկով», որի միջին խտությունը շատ փոքր է ջրի խտությունից: Դրանով է բա ցատրվում այն հանգամանքը, որ բադերը և մյուս ջրլող թռչունները լողում են ջրի երեսին՝ շատ քիչ չափով ընկղմվելով ջրի մեջ:

Ֆիզիկայի օրենքների տեսակետից շատ ուշագրավ է ջրասարդի (սարդի տե- տակ) կենտագործունեությունը: Այդ միջատն ապրում է ջրում` իր հյուսած մատ- նոցաձև ոստայնում: Ջրի մակերևույթից իր «փոքրիկ» մազմզուկների միջոցով ջրասարդն իր «բնակարան» է տեղափոխում օդի պղպջակներ, որոնք նա «պա- հետավորում» է՝ ժամանակ առ ժամանակ լրացնելով այդ «օդապահեստը»: Դրա շնորհիվ սարդը երկար ժամանակ կարողանում է մնալ ջրի տակ: