Մի եղջերու, որը խմում էր շատ մաքուր ջուր, իրեն տեսավ: Նա շատ էր հիանում իր եղջյուրներով, բայց շատ էր ամաչում իր տգեղ ոտքերի համար։
-Ինչպե՞ս կարող է լինել,- հառաչեց նա,- որ ես ունեմ այդպիսի տգեղ ոտքեր, երբ ես ունեմ այդքան շքեղ եղջյուրներ:
Այդ պահին նա լուսանի հոտը զգաց և սկսեց արագ շրջվել անտառի միջով։ Բայց երբ նա վազում էր, իր լայն եղջյուրները բռնվեցին ծառերի ճյուղերից, ինքը կանգնեց, և շուտով լուսանը հասավ նրան։ Այդ ժամանակ եղջերուն հասկացավ, որ ոտքերը, որոնցից նա այդքան ամաչում էր, կփրկեին իրեն, եթե չլինեին իր գլխի անպետք եղջյուրները։
Եղջերուն և իր արտացոլքը
Եվա Միքայելյան 
Оставить комментарий