Եվա Միքայելյան

Գայլը շատ արագ էր ուտում խնջույքին, և մի ոսկոր կանգնել էր նրա կոկորդում։ Նա կարող էր ոչ վեր բարձրացնել, ոչ իջնել, և, իհարկե, ոչինչ չէր կարող ուտել։ Բնականաբար, դա սարսափելի իրավիճակ էր գայլի համար:

Այսպիսով, նա շտապեց դեպի կռունկը: Նա վստահ էր, որ նա իր երկար կտուցով հեշտությամբ կարող է հասնել ոսկորին և դուրս հանել այն։

— Ես քեզ շատ լավ կպարգևատրեմ,— ասաց Գայլը,— եթե դու հանես այդ ոսկորն ինձ համար։

Կռունկը, ինչպես կարող եք պատկերացնել, շատ անհանգիստ էր գլուխը Գայլի կոկորդին դնելուց։ Բայց նա բռնում էր բնության մեջ, ուստի արեց այն, ինչ Գայլը խնդրեց նրան անել:

Երբ գայլը զգաց, որ ոսկորը չկա, սկսեց հեռանալ։

-Բա իմ պարգևը:-անհանգիստ կանչեց կռունկը։

Գայլը գռմռաց և ասաց`

-Չե՞ս ստացել, հերիք չէ՞, որ ես թույլ եմ տվել, որ գլուխդ հանես բերանիցս՝ առանց այն հանելու։

Թարգմանությունը կատարվել է անգլերենից։

Աղբյուր