Ես մի ընկեր ունեի, որը շատ հիվանդ էր։ Երբ ինձ բժիշկները ասացին, որ ինքը կարող է այս շաբաթ մահանալ, ես որոշեցի տանել նրան մի տեղ զբոսնելու։ Մենք իրար հետ ծանոթ ենք ընդամենը 3 օր։ Երբ զբոսնում էինք տեսանք մի պապիկ, որը անտուն էր և շատ խեղճ։ Ընկերս նրան տվեց փող և գնեց ուտելիք, որ պապիկը նրան լավ զգա թեկուզ մի քանի օր։ Ես այդ բարեգործությունը մինչ օրս հիշում եմ, որովհետև երբ ինձ հարցնում են ընկեր ունեմ թե ոչ, ես միշտ հիշում եմ նրան և նրա այդ քայլը, քանի որ մարդուն ոչ թե խոսքով են ճանաչում, այլ՝ գործով։
- комментарий
- Перепост
-
Подписаться
Подписано
Уже есть учётная запись WordPress.com? Войдите в систему.
Եվա Միքայելյան 
Оставить комментарий