Եվա Միքայելյան

Տղայ մը օր մը կը զայրանայ իր ծերացած հօրմէն, զայն կ՚առնէ ուսին, կը
տանի անտառ մը, հոն կը ձգէ ու տուն կը դառնայ։
Տարիներ ետք կ’ամուսնանայ, որդի մը կ՚ունենայ, կը խնամէ ու կը մեծցնէ
զայն։ Սակայն, այս տղան ալ հօրը պէս երախտամոռ* կ՚ըլլայ։
Օր մըն ալ, երբ ասոր ալ սիրտը կը նեղուի, կ՚առնէ հայրը ուսին ու սարն ի
վեր կը բարձրանայ։
—Տղա՛ս, զիս հոս ձգէ ու ե՛տ գնա,— կ՚ըսէ հայրը։
—Իսկ ինչո՞ւ ճիշդ հոս,— կը հարցնէ տղան։
—Ես հայրս մինչեւ այս ծառն եմ բերած,— կը պատասխանէ հայրը հոգոց
հանելով։

Տղան մի օր զայրացել էր իր ծեր հայրիկի վրա, կվերձնի ուսից, կտանի անտառ այնտեղ գցում է և վերադառնում է տուն։ Տարիներ հետո կամուսնանա, որդի կունենա, կխնամի ու կմեծացնի։ Սակայն այս տղան իր հայրիկի պես երախտամոռ է լինում։

Մի օր եկավ, երբ սիրտը նրան հանգիստ չթողեց դրա համար հայրիկի մոտ կվերադառնա կդնի ուսին ու սարի վրա կբարձրանա։

—Տղա՛ս ինձ այստեղ գցելա ու գնացելա—ասաց հայրը

—Իսկ ինչո՞ւ հենց այստեղ—հարցրեց տղան

—Ես իմ հայրիկին մինչև այս ծառն եմ բերել—պատասխանեց մեխք հայրը։